Gölgesi kayboldu bir günün yine
Düşlerimin sanığı oldum,
İçimde biriktirdiğim özlemlerle
Geceye değil, ruhuma çöktü bir karanlık hücre hücre
Gizledim kendimi içimin sızlayan kuytu köşelerine ...
Düşlerimin sanığıyım yenildiğimiz her yerde
Gecenin korkulu gölgelerinde
Bir gücün görünmezliğine erişimde
Huzur bulurum gecenin bana vermiş olduğu
Sanık düşlerimle ...
Yıldızlar yargılar biriktirdiğim acıları içimde
Kendimi sessize alır ve seyrederim geceyi
Korkunun ecele faydası olmayan emriyle ...
Geceye arızalı düşlerimin arkasına saklanmış bir ay ışığı dolu özlemler bırakarak günü terk ediyorum. Ve her şey karanlığa gömülerek gözlerden uzak bir dünya yaratmak için düşlerin kucağına sığınmak adına gidiyor koşarak geceye.
Geceniz güzel olsun değerli dostlarım ve saygıdeğer sayfa arkadaşlarım.
Çakıyla kavak ağaçlarına çizilen isimler gibiyim
Zamanla kaybolan
Ve bir gün arkada anılardan başka bir şey bırakmayan
Bir yudum gülümseme ve biraz da sevgidir
İnsanın boş ruhunu dolduran
Ve deniz kenarı kumlarına ismi yazılan
Ve ilk dalgalarla kaybolan!
