Yüreğimde koca bir ürperti kaldı geçen günden..
Korku desem değil, tek başına anlayamıyorum, hüzün desem çok eksik kalıyor acı, endişe, umutsuzluk...
Avuçlarımda boşluk, hayallerimde hiçlik, umutlarımda yokluk...Geleceğe dair binlerce öksüzlük. Evet doğru duydunuz geleceğe dair yetim çocuklarız hepimiz. Her sabah hissedeceğimiz yüzlerce güzel duygunun öksüzü.
Sadece yutkunmak istiyor insan böyle zamanlarda yaşananlara bir es verip bir kere yutkunmak ama o da pek mümkün olmuyor zaten.
Sonra düşünmeden edemiyor neden? Kim ya da kimler üstüne düşeni yapmadı? Çocuk denilen kelimenin anlamını elimizden almaya çalışıyor sanki bazı şeyler. "Çocuk" merak eden, heyecanlanan, kahkahalar atan, araştıran, bazen çok hareketli bazen durgun... İçimizdeki çocuğu yaşatmaya çalışırken dışımızda bir yerlerde çocuklar ölüyor ya da yetişkine dönüşüyor. İkisinin de avuçlarımızdan kayıp gitmesine izin vermeyelim. Çünkü bir ülkenin çocukları ölürse gençliği olmaz, geleceği olamaz...
