Gerçekten anlamakta zorlanıyorum: Eşimizin annesine “anne” demek neden bu kadar normalleşmiş?
Bunu söylediğimde belki de “Ne saçmalıyorsun?” diyeceksiniz ama ben bu durumu gerçekten tuhaf buluyorum.
Herkesin bir annesi vardır, tamam. Ama bir insanın sadece bir annesi olmalı, değil mi? Peki, o zaman neden ikinci bir anneye ihtiyaç duyuyoruz? Bu durum bana, kelimelerin duyguları bastırmaya çalıştığı, sahte bir sevgi gösterisi gibi geliyor.
Evet, kayınvalidemize saygı göstermek, ona değer vermek elbette önemli. Ama bu değer, sadece bir kelimeyle sınırlı olmamalı. Eşimizin annesine “anne” demek, bir gelenek haline gelmiş ve adeta toplumsal baskıyla yapılıyormuş gibi hissediyorum. Bu kadar basit bir kelimeyi bu kadar önemli bir anlam yükleyerek söylemek, aslında kelimelere gereğinden fazla anlam yüklemek değil mi?
Sadece bir gelenek
Şimdi soruyorum, gerçekten içten gelen bir sevgiyle mi “anne” diyoruz? Yoksa sadece sosyal normlara, geleneksel beklentilere mi uyuyoruz? Birine “anne” demek, duygusal bir bağ kurmaktan çok, toplumsal bir rolü yerine getirmek gibi görünmüyor mu? Eğer içten gelmiyorsa, bu kelimenin ne anlamı olabilir? Sadece bir kelime üzerinden gösterilen bir saygı, gerçekte o kişiye karşı beslediğimiz duyguları yansıtıyor mu? Zannetmiyorum.
Asıl soru şu: Sevgi, saygı sadece bir kelimeyle mi ölçülür? “Anne” demek, bu duyguları ifade etmek için tek yol mu olmalı? Eğer bu kelime, gerçekten samimi bir şekilde söylenmiyorsa, sadece toplumsal bir zorunluluk olarak kullanılıyorsa, o zaman bu kelimenin değeri nedir? Birine “anne” demek, aslında hiçbir duygusal yük taşımayan, sadece bir geleneksel davranışa dönüşmüyor mu? O zaman, saygı ve sevgi kelimelerde mi kalıyor yoksa gerçekten içten gelen bir bağlılıkla mı?
Kelimelerle sınırlanmak
Evet, belki bu gelenek çok köklü, belki de yıllardır “anne” demek bir zorunluluk gibi kabul ediliyor. Ama bu durum bana sadece kelimelerin anlamını yitirdiği, insanların duygularını yüzeysel bir şekilde ifade ettiği bir ortamı hatırlatıyor. Eğer içten gelmiyorsa, o zaman neden kelimelere bu kadar anlam yükleyelim? Gerçek sevgi, saygı ve bağlılık, sadece kelimelerle mi ölçülür?
Sonuç olarak, kayınvalidemize “anne” demek, toplumsal bir baskı ve geleneksel bir zorunluluk olmamalıdır. Gerçekten duygusal bir bağ kurduğumuzda, o kelime zaten doğal bir şekilde çıkacaktır. Ancak bunu bir gelenek ya da zorunluluk haline getirdiğimizde, hem kelimenin hem de duyguların değerini kaybetmiş oluruz. Sevgi ve saygı, kelimelerle sınırlı kalmamalıdır.
